Archivos en la categoría Seica chove

A peste…

Trist’é o cantar que cantamos
¿Mais que facer s’outro mellor non hay?
Moita luz deslumbra os ollos,
Causa inquietude ó moito desear.
Cand’un-ha peste arrebata
Homes tras homes, n’hay mais
Qu’enterrar de presa os mortos,
Baixá-la frente, e esperar
Que pasen as correntes apestadas…
¡Que pasen!… qu’outras vendrán.

Rosalia de Castro, em Follas Novas

Esconjuro da Queimada

Aqui embaixo deixo o famoso esconjuro da queimada, corrigido segundo a norma do galego reintegrado. Para mais informaçom sobre isto, olha o artigo sobre a queimada na wikipédia.

ESCONJURO DA QUEIMADA

Mouchos, corujas, sapos e bruxas,
demos, trasgos e dianhos,
espíritos das nevoadas veigas,
feitiço das mencinheiras.

Podres canhotas furadas
fogar dos vermes e alimanhas,
lume das Santas Companhas,
mal de olho, negros meigalhos,
cheiro dos mortos, tronos e raios.

Ouveio do cam, pregom da morte,
focinho do sátiro e pé de coelho,
pecadora língua da má mulher
casada cum homem velho.

Averno de Satám e Belzebu,
lume dos cadáveres ardentes,
corpos mutilados dos indecentes,
peidos dos infernais cus.

Mugido da mar embravecida,
barriga inútil da mulher solteira,
falar das gatas que andam à janeira,
guedelha porca da mulher mal parida.

Com este fole levantarei as chamas
deste lume que assemelha o do Inferno,
e fugirám as bruxas acavalo das suas vassouras,
indo-se banhar na praia das areias gordas.

Ouvi, ouvi!
Os rugidos que dam as que nom podem deixar
de se queimar no aguardente,
ficando, assim, purificadas.

E quando esta beberagem
baixe polas nossas gorjas
ficaremos livres dos males da nossa ialma
e de todo embruxamento.

Forças do ar, terra, mar e lume,
a vós fago esta chamada!

Se é verdade que tendes
mais poder que a humana gente,
aqui e agora,
fazei que os espíritos dos amigos que estám fora
participem connosco desta queimada.

Novos Poetas - O amor não existe

O AMOR NÃO EXISTE

O amor não existe, é atração,
sexualidade, amizade, gratidão,
um delírio ilusório de Platão.

Neurotransmissores, neurônios,
nervos, anjos e demônios.

Uma palavra, somente um reclamo;
e no entanto, te amo.

Ângela Esteves

Mirando o chau

MIRANDO O CHAU (Imitación de Béranger)

Dios non atopando
cousa en que entreterse,
farto de estar solo
cavilando sempre
en forxar cadeas,
traballos e pestes;
a razón buscando
i a causa en que pende
que tan poucas almas
polas portas lle entren,
do seu paradiso
deixando os verxeles,
saleu de apaseo
certa mañá quente
do reuma e da gota
por esparexerse.
Como é xa velliño
i o coitado vese
tocante á saúde
moi pouco valente,
cansouse ós dous pasos;
mais com’alí a rentes
topase asento,
sentouse i alegre
por cima das nubes
asomando a frente
i a terra buscando
cos ollos celestes,
-¡Caráspeta! dixo
falando entre dente:
Si dou co ese mundo
que o demo me leve.
Debeu de atopalo,
se o conto non mente,
porque el de alí a pouco
quedou com’ a neve,
cos ollos cravados
que espantan e feren,
nin vulto que iñoro
s’ é de home ou de verme.
Mirouno dispacio
e viu que era un ventre
coas sedas vestido
máis ricas de Oriente.
Nun solio sentado
que envidian os reises
i en capa revolto
de tépedas peles,
ceibando saudabres
arrotos de enchente,
da terra, súa escrava,
recolle os presentes;
e si hai algún louco
que, pobre ou rebelde,
diñeiro non teña
i a darllo se negue,
o vente que, mudo,
falar sabe ás veces,
con sólo que diga:
“¡Pauliña no herexe!”
O herexe é borrado
da lista da xente.
Mirando este monstro,
Dios dixo entre dentes:
-¡Bah, bah!… Si “tus es Petrus”,
que o demo me leve.
Volvend’ autro lado
súa testa solene,
mirou levantarse,
rodeado de plebe
que espera ó verdugo,
del ríndose mentres
o pau, -a cucaña
da festa dos xueces.
A vítima chega:
quizais é un imbécil,
quizais naceu tolo,
¡quizais é inicente!…
Millor que matalo,
(que a morte é un berce
dond’home, gran neno,
descansa pra sempre)
millor que matalo
tal ves conviñese
metelo no fondo
de catro paredes,
ou preso ónha argola
que á terra o suxete
mandalo abrir montes
e furar túneles,
dicíndolle: -“sofre,
traballa e mantente,
i a libertá chora
que ti non quixeches.”
Mais, non; é preciso
que morra o que peque,
i o criminal morre…
i o crime repétese.
Parvo a tal escándalo,
Dios dixo entre dentes:
-Si che esto é xusticia
que o demo me leve.
Suspenso i atóneto,
non lexos moverse
mirou de labregos
un fato misérrime,
de malas patacas
mantidos, con leite,
máis ben que non homes
pantasmas parecen,
decote fozando
na codia terrestre,
toupeiras humanas
que furan as seves,
o sangue das venas
perdendo a torrentes
traballan sin folgos
un chau que n’é deles
traballan… i o fruto
que tras doce meses
de loita recollen
dos eidos que atenden,
metá pró dominio,
metá prós lebreles
do fisco e da curia,
todíño-lo perden,
quedándose ó cabo
de tntos riveses
sin pan prós seus fillos,
nin grau prá semente.
I entanto na aldea
todo esto acontece,
“Leis hai, din os ricos,
que ós probes protexen….”
-¡Que leis, nin que raios!
Dios dixo entre dentes:-
Si valen tres pitos
que o demo me leve.
Non para inda nesto
o que o chau lle ofrece;
que a través mirando
das súas gafas verdes,
viu deitarse méndegos
que se erguen marqueses;
tal clas de escrituras
firmar indixentes,
que ó cabo dun ano
no teñen albergue;
soldados covardes
chegar a ser xefes,
e morrer sin groria
os máis grandes heroes;
pasar por honrados
os que honra non teñen,
por santos os pillos,
por xustos os debles;
subir ós altares
os que a forca deben
i arrastrar carroza
quen debe ter un grillete;
chegar a podrosos
venteiros de aceite,
e comprar o ceo
prestando a intereses.
Vendo esto, Dios dixo
contra do seu chaleque:
-Si che outra vin nunca
que o demo me leve.
Con noxo deixando
tantas cativeces,
inda noutras cousas
parou Dio-las mentes.
Viu malos gobernos
que falsos i alves
co xugo dos pobos
engordan e crecen;
cregos que, feroces
como cans doentes;
cun fusil ó lombo
predican ós fieles;
ricos que, roubando,
as gavetas enchen;
médecos das quintas,
que dan por encrenques
(mediante catro onzas
cando non sete)
mociños, que ó cabo
tocan o pendengue
a seus pais perdendo
co aforro que perde;
home esfameados
emporras mulleres,
espigados nenos
que non saben lere,
i en fin, cantas cousas
que non deben verse,
que Dios arripiado,
i as cruces facéndose,
conecida a causa
de que o inferno medre,
meteuse na groria
decindo entre dentes:
- Si eu fixen tal mundo
que o demo me leve.

Manuel Curros Enriquez

Novos Poetas - Gata negra

GATA NEGRA

A felicidade é tam só umha gata negra.
Só umha gata negra.
Deixamo-nos levar pola incultura,
pola tolémia, inexperiência,
mas o passado é um presente no futuro,
um futuro compassado mui presente.
Eu nom te quero, nem me queres.
Nom te lembro, te recordo nem me acorda
acordar co teu recordo na lembrança,
enquanto o gato laia no balcom
a ferida que em si deixou a gata.

Gatos, michos, mininos, bichos,
micos negros, escuros e pretos,
arrejuntam-se a carom da boa lareira
a quentar-se enquanto mexem a cauda.
A lembrança é umha pesada bagagem
que cumpre deixar guindada numha esquina.
Cousas más que figemos no passado,
cousas más que faremos no futuro,
cousas más que fazemos no presente,
cousas más que faríamos se pudesse.

Mas a felicidade nom estava ao meu alcanço,
e, sentado, fiquei olhando a lua,
sem pensar que a verdade estava embaixo
e só pó e vaidade havia acima.
Ainda assim hoje continuo a ver a lua
para ver no seu reflexo o rosto dela.
A felicidade é tam só umha gata negra.
Só umha gata negra.

Alexandre da Parrocha

Novos Poetas - Soçobra

SOÇOBRA

Silêncio, sussurros, navios,
seres que som, mas sem serem,
simples salmântigas surdas,
sumo para os bebés beberem,
porco agridoce nas burgas,
e um mundo esquimó dando chios,
berrando sem voz, já baldios.

A bilha goteja, lá longe,
o relógio atrasa, lá longe,
os berros esvaem-se, lá longe,
e a chuva nom chega…

Alexandre da Parrocha

Novos Poetas - Poalha

POALHA

Umha fina poalha dos meus olhos chove,
um orvalho miúdo do meu ser abrolha,
um débil regueiro que as fazulas percorre
na procura do mar nunca alcançado.

Desde dentro o meu ser ainda te olha,
se te vejo o meu ser, aos poucos, morre,
pois ao fundo o coraçom nom dá aturado
o laiar que os meus ouvidos já nom ouvem
se te virem os meus olhos sulagados
entre os braços, desfrutar, daquele homem.

Um sentimento absurdo, já ignorado
no interior da minha medula discorre,
um ridículo pesar que sobrecolhe,
umha cousa banal, e pur si muove!

Alexandre da Parrocha

Novos Poetas - Flor secreta da paixom

FLOR SECRETA DA PAIXOM

Flor secreta da paixom,
eterno recendo de sorrisos,
calado, ajejo olhando sem mirar,
pensando sem pensar, vivendo um sem-viver.

Flor proibida da paixom,
atacas-me, zoupas-me, malhas em mim,
nom te ter, possuir, reter,
nom saber, conhecer, compreender,
o motivo do meu longo pesar.

Flor altiva que ressumas beleza,
grande tesouro que guarda a natureza,
ser ou nom ser, ter ou nom ter,
avidez de reparo em te ver.

Minha, dele, após um vem o outro,
dor trás dor, amor trás amor,
amor, trais-me dor, proibiçom,
traiçom, amizade, temor…

Vale tudo na guerra e no amor?

Alexandre da Parrocha

Novos Poetas - Trevons

TRÊS BONS TREVONS

Três bons trevons,
três voos bons, bombons,
ter bons terrons, terror,
terror de ter trevons,
bombo torto tontorrom,
rato, roto tom, torrom,
três bons trevons très bons.

Sócrates Carvalho

Novos Poetas - Negro Fulgor

NEGRO FULGOR

Treva, sombra, obscuridade avessa
o mais fundo do meu ser atravessa,
cegueira ao nom ver-te, princesa,
ao nom catar a tua boca, sem pressa,
esse beijo de luz que nom cessa
e a faísca em teus olhos acesa.

Alexandre da Parrocha