Sementei garabanzos
na regaña do cú,
e salíronme fabas
e comíchelas tu.
Condenado do paxaro,
onde foi facer o niño:
na horta do señor cura,
ó máis alto ramalliño.
Ó muíño do meo pai
eo ben lle sei o tempero;
cando está alto, baixalo;
cando está baixo, erguelo.
Sempre m’andas preguntando
de qué romaría veño,
Veño de Santa Lilaina,
de Santa Lilaina veño.
O curazón dunha pulga
i-as entranas d’un piollo
son pra lle dar ó meo home,
que non me come de todo.
O curazón d’unha pulga
fretido n-unha sartén,
repartírono entre catro
i-afellas sabía ben.
A pulga e máis o piollo
foron ó monte á cavar,
i-o carraspeto pequeno
foilles levar o xantar.
A Mariana è pequena,
trai o mandil pol a lama;
xa me canso de dicirlle:
─Ergue o mandil, Mariana
Corre, coxo, que che è noite,
busca pousada con día;
os coxos na miña terra,
búscana ó medio día.
Voume por aquí abaixo
Afiando a miña roca ;
o teu paxariño pardo
cagoume na mazaroca.
A muller que ha de ser miña
Ha de ter o cú de pau,
a barriga de manteiga
i-os peitos de bacalau.
Ai, que me comen as pulgas,
ai, que me chouchan os dentes,
rapaza, na túa cama
hai unhas pulgas doentes.
O muiño traina, traina,
i-o rodicio faino andar;
a filla do muiñeiro
rabea por se casar.
Sementei garabanzos
na regaña do cú,
e salíronme fabas
e comíchelas tú.
Cançom popular
Nota: Conheço, ao mínimo, outras duas variantes deste cântico.
Eu plantei garavanços na raja do cuuuu,
saírom-me fabas, come-as tuuu.
Eu plantei um garavanço na raganha do cu,
nunca vim um garavanço com tanta “salú”.
.
