Archivos en el mes de setembro del 2007

Grimgor Pele de Ferro

“Eu vou converter-voz em pó. Vou triturar todoz oz vozzoz ozzoz. Vou queimar todaz az aldeiaz e cidadez. Vou fazer um grande fogo para toztar-voz. Vou golpear az vozzaz cabeçaz, vou quebrar az vozzaz caraz e zaltarei zobre o que rezte de vóz. E zerá então quando entendereiz o que eu quero dizer” Grimgor Pele de Ferro, Komandante Orco Negro

O Binómio de Newton

O BINÓMIO DE NEWTON

O Binómio de Newton é tão belo como a Vênus de Milo.
O que há é pouca gente para dar por isso.

óóóó — óóóóóóóóó — óóóóóóóóóóóóóóó
(O vento lá fora.)

Álvaro de Campos (pseudónimo de Fernando Pessoa)

Evangelion - Traduções espelidas

Acabo de ver a série Neon Genesis Evangelion dobrada pola TVG. Antes de nada, agradecer aos dobradores da Galega a oportunidade de desfrutar dum anime magnífico como este na minha língua.

A série em si é mui boa, consta de 26 capítulos mais duas longametragens (Morte e renacemento e O final de Evangelion). O bom que tem é que nom é para mentes simples, faz-te pensar nas cousas, replantejar-te a vida, reparar en cousas nas que nunca repararas… se és algo espelido. Os 24 primeiros capítulos som a série em si, o grosso, e depois temos dous finais:

· O final dos capítulos 25 e 26, o mais complexo e ao tempo o que dá mais que pensar. Eu gostei deste final muito, ainda que a gente do comum nom o entendesse e lhe parecesse uma bosta. Deixa mais para a imaginaçom e para a reflexom.

· O final que continua com a longametragem Morte e renacemento, onde resumem a história dos 24 capítulos com detalhes que dão pé ao outro final. O final de Evangelion é esse outro final, algo mais ao alcance da gente média. É mais singelo, ainda que para entendê-lo em toda a sua extensom cumpre reparar em infinidade de detalhes.

Quanto à traduçom e à dobragem, queixar-me de que mudassem certas voces nas longametragens a respeito dos capítulos. A voz de Gendou Ikari é boníssima nos capítulos, e nos filmes perde algo ao lhe trocar o dobrador. Pola mesma, as cenas que se repitem na série e em Morte e renacemento foram traduzidas de novo. Assim temos multitude de frases, como a de “centro o objectivo… e disparo!”, que Shinji repete várias vezes na série quando está a aprender a disparar, que em Morte e renacemento é “centro o objectivo e aperto o gatilho”. Outra diferença entre a série e as longametragens é a pronúncia de certos nomes, assim Magi e Tókio som “Malhi” e “Tóquio” na série e “Magui” e “Toquío” no filme.

Outras vacilações que se dão ao longo de todo o anime som, por exemplo, o nome do Geofront (pronunciado “Fronte Gueo”, “Lheofront” e “Xeofront”) e da lança de Longinos (“Lonxinos” e “Longhinos”). Algum outro erro há na forma de se referir aos EVA (chamam-nos sempre “os EVA”, em masculino, mas às vezes refirem-se a “eles” como “elas”). Têm algum castelhanismo como “élite” (elite) ou “convertir” (converter), e actualmente há uma tendência polo uso de formas como “com nós” (connosco), “ventá” (janela) ou a pouca próclise após preposições.

Outro detalhe é que Shinji n’O final de Evangelion, trás masturbar-se, diz “estou amolado”, ao invês de “dou nojo”, com o que nom se compreende de tudo a última frase do filme, “que nojo”.

Só resta dizer “mui agradecido” e se tens gana de ver a série em galego, vai aqui:
http://xeracionxabarin.blogspot.com/2007/09/neon-genesis-evangelion.html

Os Gordibolas

Ola, ola, ola,
son un gordibola,
teño, teño, teño
redonda a cachola.

Nado polas augas
da lagoa Antela
e non teño medo
porque vivo nela.

Rock, rock, rock do gordibola,
rock, rock, rock do gordibola.

Fago desde aqui um chamamento a toda a sociedade galega: Alguém se lembra d’Os Gordibolas? Eram uns livros que havia quando eu era pequeno, e mesmo tivérom certa promoçom e tudo, mas… nom se volveu saber deles. As suas canções agora som já mitos que só alguns privilegiados recordamos. Peço a todos os que tenham algum material relacionado, livros, música, informaçom ou o que seja que o informatizem e mo passem, por favor! Fagamo-lo polo bem da humanidade, algo tão grande deve quedar imortalizado na web. Eu ocupo-me de fazer o correspondente artigo na wikipédia (na “galega” e na “portuguesa”), de criar um blogue dedicado a eles e do que faga falta.

A grandes rasgos a história que contam os livros é que na antiga lagoa de Antela viviam uns estranhos seres chamados gordibolas, mas com a sua desecaçom tivérom de marchar.

Dafne

DAFNE

A Dafne ya los brazos le crecían,
y en luengos ramos vueltos se mostraban;
en verdes hojas vi que se tornaban
los cabellos que al oro escurecían.

De áspera corteza se cubrían
los tiernos miembros, que aún bullendo estaban;
los blancos pies en tierra se hincaban,
y en torcidas raíces se volvían.

Aquel que fue la causa de tal daño,
a fuerza de llorar, crecer hacía
el árbol que con lágrimas regaba.

¡Oh miserable estado, oh mal tamaño!
¡Que con lloralla cresca cada día
La causa y la razón por que lloraba!

Garcilaso de la Vega

Pra che falar de amor

PRA CHE FALAR DE AMOR

Pra te falar de amor, pra te adorar,
pra te sentir en min, pertiño,
e coas tuas mans nas miñas
e bicarte como o ceo bica o mar.

Pra te querer meu ben, pra te decir
o moito ledo que me fas, xa sei,
cando na noite eu chego xunto a ti.

Amor non importa iso que din,
pra toda xente o amor morreu, eu xa o vin,
entón eu vou facer desta canción
que sexa somentes pra ti.

O amor pra parvos xa ficou,
pero che quero e logo sei que parvo son;
entón eu vou morrer do meu amor
levándote pertiño do meu cor.

Pra te querer meu ben, pra te decir
o moito ledo que me fas, xa sei,
cando unha noite eu chego xunto a ti.

Pra te falar de amor, pra te adorar,
pra te sentir en min, pertiño,
e coas tuas mans nas miñas
e bicarte como o ceo bica o mar.

Amor non importa iso que din,
pra toda xente o amor morreu, eu xa o vin,
entón eu vou facer desta canción
que sexa somentes pra ti.

O amor pra parvos xa ficou,
pero che quero e logo sei que parvo son;
eu coido que hei morrer do meu amor
levándote pertiño do meu cor.

Andrés do Barro, nalgum dos seus discos

Nota: aproveito para vos informar que podedes baixar o disco “Manifesto Dobarrista” via torrent desde aqui –> http://thepiratebay.org/tor/3712359

Don Juan Tenorio

DON JUAN TENORIO
(Fragmento do quarto acto)

Cálmate, pues, vida mía;
reposa aquí, y un momento
olvida de tu convento
la triste cárcel sombría.

¡Ah! ¿No es cierto, ángel de amor,
que en esta apartada orilla
más pura la luna brilla
y se respira mejor?

Esta aura que vaga llena
de los sencillos olores
de las campesinas flores
que brota esa orilla amena;
esa agua limpia y serena
que atraviesa sin temor
la barca del pescador
que espera cantando el día,
¿no es cierto, paloma mía,
que está respirando amor?

Esa armonía que el viento
recoge entre esos millares
de floridos olivares,
que agita con manso aliento;
ese dulcísimo acento
con que trina el ruiseñor
de sus copas morador,
llamando al cercano día,
¿no es verdad, gacela mía,
que están respirando amor?

Y estas palabras que están
filtrando insensiblemente
tu corazón, ya pendiente
de los labios de don Juan,
y cuyas ideas van
inflamando en su interior
un fuego germinador
no encendido todavía,
¿no es verdad, estrella mía,
que están respirando amor?

Y esas dos líquidas perlas
que se desprenden tranquilas
de tus radiantes pupilas
convidándome a beberlas,
evaporarse a no verlas
de sí mismas al calor,
y ese encendido rubor
que en tu semblante no había,
¿no es verdad, hermosa mía,
que están respirando amor?

¡Oh! Sí, bellísima Inés,
espejo y luz de mis ojos,
escucharme sin enojos
como lo haces, amor es;
mira aquí a tus plantas, pues,
todo el altivo rigor
de este corazón traidor
que rendirse no creía,
adorando, vida mía,
la esclavitud de tu amor.

José Zorrilla, em “Don Juan Tenorio”

Canción del pirata

CANCIÓN DEL PIRATA

Con diez cañones por banda,
viento en popa, a toda vela,
no corta el mar, sino vuela
un velero bergantín.
Bajel pirata que llaman,
por su bravura, el Temido,
en todo mar conocido
del uno al otro confín.

La luna en el mar rïela,
en la lona gime el viento,
y alza en blando movimiento
olas de plata y azul;
y ve el capitán pirata,
cantando alegre en la popa,
Asia a un lado, al otro Europa,
y allá a su frente Stambul:

“Navega, velero mío,
sin temor,
que ni enemigo navío
ni tormenta, ni bonanza
tu rumbo a torcer alcanza,
ni a sujetar tu valor.

Veinte presas
hemos hecho
a despecho
del inglés,
y han rendido
sus pendones
cien naciones
a mis pies.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

Allá muevan feroz guerra
ciegos reyes
por un palmo más de tierra;
que yo tengo aquí por mío
cuanto abarca el mar bravío,
a quien nadie impuso leyes.

Y no hay playa,
sea cualquiera,
ni bandera
de esplendor,
que no sienta
mi derecho
y dé pecho
a mi valor.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

A la voz de «¡barco viene!»
es de ver
cómo vira y se previene
a todo trapo a escapar;
que yo soy el rey del mar,
y mi furia es de temer.

En las presas
yo divido
lo cogido
por igual;
sólo quiero
por riqueza
la belleza
sin rival.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

¡Sentenciado estoy a muerte!
Yo me río;
no me abandone la suerte,
y al mismo que me condena,
colgaré de alguna entena,
quizá en su propio navío.

Y si caigo,
¿qué es la vida?
Por perdida
ya la di,
cuando el yugo
del esclavo,
como un bravo,
sacudí.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

Son mi música mejor
aquilones,
el estrépito y temblor
de los cables sacudidos,
del negro mar los bramidos
y el rugir de mis cañones.

Y del trueno
al son violento,
y del viento
al rebramar,
yo me duermo
sosegado,
arrullado
por el mar.

Que es mi barco mi tesoro,
que es mi dios la libertad,
mi ley, la fuerza y el viento,
mi única patria, la mar.

José de Espronceda

Teño na miña man…

Teño na miña man escreber
as palabras máis sublimes.
Teño na miña boca pronunciar
as palabras máis fermosas.

Pero ti… ti nunca me miras,
ti nunca me escoitas.

Colectivo Ronseltz, em “Unicornio de cenorias que cabalgas os sábados”

Poema 32

Poema XXXII

Como chove miudiño,
como miudiño chove;
como chove miudiño
pola banda de Laíño,
pola banda de Lestrove.

¡Como a triste branca nube
truba o sol que inquieto aluma,
cal o crube i o descrube,
pasa, torna, volve e sube,
enrisada branca pruma!

Xa, dempois, lonxe espallada
polos aires fuxitivos,
desteñida, sombrisada,
nos espazos desatada,
cae brillando en raios vivos.

Misteriosa regadeira
fino orballo no chan pousa
con feitiña curvadeira,
remollando na ribeira
frol por frol, chousa por chousa.

Semellando leve gasa
que sotil o vento move,
en frotantes ondas pasa
refrescando canto abrasa,
o que o sol ardente crobe.

¡Como chove miudiño
polas veigas de Campaña!
¡Cal se enxugan de camiño
os herbales de Laíño!
¡Como a Ponte en sol se baña!

Para Caldas todo é escuro,
ceo azul lose na Adina,
trasparente, limpo e puro;
da Arretén no monte duro
nube corre pelegrina.

Triste vai, que á terra toca
xa cos pés de branca neve,
xa ca fina fresca boca;
triste vai, que ós ceos invoca
i a bicar o chan se atreve.

Triste vai cando se abate
vaporosa, soia e muda,
cando maina as alas bate
como un corazón que late
ferido por pena ruda.

Tal maxino a sombra triste
de mi maa, soia vagando
nas esferas onde existe;
que ir á groria se resiste,
polos que quixo agardando.

Vexo o Souto en parda sombra
envolvendo o seu ramaxe,
que por bon, do Rei se nombra,
donde fero o vento asombra,
roxe e estala de coraxe.

I o Palacio, serio e grave,
¡canto en pura luz se baña!
Tal parés pesada nave
que volver ó mar non sabe,
se encallou na fresca braña.

Vexo Valga á beira hermosa
dun camiño todo prata,
casta virxe candorosa,
sentadiña en chan de rosa,
vestidiña de escalrata.

A San Lois vexo brillando
bañado por tintas puras,
sol e sombras amostrando,
en reposo contemprando
montes, auguas e verduras.

I a Padrón, ponliña verde,
fada branca ó pé dun río,
froita en frol da que eu quixerde,
lonxe miro que se perde
baixo un manto de resío.

¡Que inchadiña branca vela
antre os millos corre soa,
misteriosa pura estrela!
Dille o vento en torno dela:
«Palomiña, ¡voa!, ¡voa!»

Faille arrolo a branda ría
cun remanso mormuxante,
que nás da arboleda umbría
baixo un toldo de alegría,
ó calor dun sol amante.

¡Sol de Italia, sol de amore…!
¿Ti paisax mellor alumas?
¿Ti máis rosas, máis verdore,
mellor ceu, máis soave core
ves do golfo antre as espumas?

¡Sol de Italia, eu non sospiro
por sentirte ardente raio!
Que outro sol temprado miro;
docemente aquí respiro
nun perene, eterno maio.

Nesta terra tal encanto
se respira… Triste ou probe,
rico ou farto de querbanto,
¡se encariña nela tanto
quen baixo o seu ceu se crobe!…

Os que son nela nacidos,
os que son dela mimados,
lonxe dela están doridos
porque van de amor feridos
por quen fono amamantados.

Polos fillos a nai tira,
xorda, triste, plañideira,
xeme, chora, e mais sospira,
e non para, hastra que os mira
ben chegar por derradeira.

¡Probe nai, canto te quero!
¡Nai tamén, ¡ai!, da nai miña!
O teu chan de amor prefiero,
a canto hai grande ou severo
en toda a terra xuntiña.

¿Como non si ora estou vendo,
nun paisax de prata e rosas,
canto a vida foi querendo,
cos meus ollos remexendo
memoriñas cariñosas?

¡Bosques, casa, sepulturas,
campanarios e campanas
con sons vagos de dozuras
que despertan, ¡ai!, ternuras
que en jamáis podrán ser vanas!

Elas fono as que tocaron
cando os meus alí naceron;
elas fono as que choraron,
elas fono as que dobraron
cando os meus avós morreron.

Elas fono as que alegriñas
me chamaban mainamente
nas douradas mañanciñas,
de mi maa cas cantiguiñas
i os biquiños xuntamente.

Inda vexo onde xogaba
cas meniñas que eu quería,
o enxidiño onde folgaba,
os rosales que coidaba
i a fontiña onde bebía.

Vexo a rúa solitaria
que en paz baña un sol sereno,
sin que a trube man contraria,
igual sempre, nunca varia,
veiga llana en campo ameno.

E tamén vexo enloitada
da Arretén a casa nobre,
donde a miña nai foi nada,
cal viudiña abandonada
que cai triste ó pé dun robre.

Alí está, sombra perdida,
vos sin son, corpo sin alma,
amazona mal ferida
que ó sentir que perde a vida
se adormece en xorda calma.

Casa grande lle chamaban
noutro tempo venturoso,
cando os probes a improraban,
e fartiños se quentaban
ó seu lume cariñoso.

Casa grande, cando un santo
venerable cabaleiro
con tranquilo, nobre encanto,
baixo os priegues do seu manto
cobexaba ó perdioseiro.

Cando os cantos na capilla
da Gran casa resoaban
con fervor e fe sensilla,
rico fruto da semilla
que os varóns santos sembraban.

Ora todo silensioso
causa alí medo e pavura,
mora esprito temeroso
nos salóns onde o reposo
fixo un niño ca tristura.

Risas, cantos, armonía,
brandas músicas, contento,
festas, dansas, alegría,
se trocou na triste e fría,
xorda vos do forte vento.

No gran patio as herbas crecen
vigorosas sin coidado,
i as silveiras que frorecen
no seu tempo fruto ofrecen
ós meniños sazonado.

I ante aquel silencio mudo
que a trubar naide alí chega,
antre aquel ¡xa fun! tan rudo,
vese inteiro un nobre escudo
que a desir non son se nega.

Craros timbres mostra ufano
cun soberbo casco airoso…
mais detrás dun son tan vano
vese o probe orgullo humano,
homillado e polvoroso.

Tras da calada visera,
que hai uns ollos feridores
que nos miran, se dixera;
que nons din: todo é quimera
neste mundo de dolores.

¡Casa grande!, ¡triste casa!,
quen de aquí tan soia miro
parda, escura, triste masa,
¡casa grande!, pasa, pasa…
Ti xa n’es más que un sospiro.

Meus avós, ¡ai!, xa morreron,
os demais te abandonaron,
os teus lustros pereceron,
i os que millor te quixeron,
tamén de ti se apartaron.

Mes tras mes, pedra tras pedra,
ti te irás desmoronando
ceñida por sintas de hedra,
mentras que outra forte medra,
que así o mundo vai rolando.

¡Mais que lus, que colorido
nos espazos se dilata!
Luce o sol descolorido
i arco de iris xa nacido
longa sinta se desata.

Como chove miudiño,
como miudiño chove;
como chove miudiño
pola banda de Laíño,
pola banda de Lestrove.

Rosalia de Castro, em “Cantares Gallegos”