Archivos en el mes de febreiro del 2008

Hablar gallego es fomentar el racismo

Conversa tida com a mãe de uma das crianças às que “adoutrino” como monitor de tempo livre (parece que me estou a afeiçoar a transcrever conversas…).

- Mãe da criança
- Outra monitora
- Eu

- ¡Hola! Uy, que tranquilos están los niños…
- Si, estuvieron jugando toda la tarde… jugaron a hablar cada uno en un idioma y tu hija estuvo hablando en francés, ¿estudia francés o algo?
- ¿Francés? No, estudia inglés. [Dirigindo-se à sua filha] Tú estudia inglés, cariño, que es lo que vale hoy en día.
- Bah! Quantos mais idiomas saibas melhor.
- Pero el inglés es lo que va a servir en el futuro, que lo habla todo el mundo.
- Sí, a este paso vamos a tener que hacer un campamento íntegro en inglés para que aprendan.
- Y tendrían que quitar el gallego.
[Fai-se um silêncio]
- Que en el colegio ahora quieren dar la mitad de las cosas en gallego.
- Pois está bem, nom? Cinqüenta-cinqüenta.
- Si es que ahora está todo del revés, mi hija dá todo en gallego menos Lengua Castellana. Todo, matemáticas, coñecemento… todo.
- E qual é o problema?
- Y aún así lo hablará mal, que hoy en dia los niños salen de la escuela sin saber hablar bien gallego.
- Si total el gallego sales de aqui y no sirve para nada, es como el catalán…
- No, yo creo que debemos aprender lo nuestro primero, no olvidar nuestra cultura.
- Pero estamos en España, y no podemos andar a ser diferentes. Claro, después hay independentismo, terrorismo y racismo… Hablando gallego sólo consigues romper España.
- E nom crê que precisamente é por nos obrigar a falar castelhano é polo que existe o independentismo? Se Espanha nos tratasse melhor e nom nos obrigasse a mudar de língua estariamos cómodos nela e nom quereriamos a independência.
- Boh! [Dirigindo-se à sua filha e ignorando-me] Vamos cariño, que hay que ir a casa.

Galicia es una mierda

¡Oh montañas de Galicia,
cuya (por decir verdad)
espesura es suciedad
cuya maleza es malicia!
tal, que ninguno cudicia
besar estrellas, pudiendo,
antes os quedáis haciendo
desiguales horizontes;
al fin, gallegos y montes,
nadie dirá que os ofendo…

Com estes versos de Góngora informo-vos de umha das novas mais esperadas do ano (polo menos por mim): Ataque Escampe sacou já novo disco! Depois do seu extraordinário Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos, chega agora Galicia es una mierda. O seu novo disco é mais retranqueiro, com mais fundo e um som mais evoluído a respeito do anterior, se bem perdeu parte da essência simplista que amostrava no seu anterior disco ao aumentar o número de instrumentos. Seja como for, é abraiante e recomendabilíssimo. Desde aqui os meus parabéns aos artistas de Ataque Escampe polo seu grande trabalho, o meu agradecimento por outorgar à música galega justo o que lhe fazia falta, e a minha recomendaçom a todos para que desfrutedes da boa música na nossa língua.

Ligaçons:

–> Baixa o disco Galicia es una mierda
–> Baixa o disco Ed Wood e a invasión dos paraugas asasinos
–> Baixa o Manifesto Dobarrista (onde colaboram com umha versom do Para che falar de amor)
–> Entrevista em Vieiros
–> Blogue de Ataque Escampe
–> MySpace de Ataque Escampe
–> Explicaçom das cançons

Mudar eu de companhia? Mudai vós de idioma!

Perante o incessante assedio de uma companhia telefónica móvel, da que não quero dizer o nome para dar publicidade… para que saibades de qual falo direi-vos que começa por Movi e que depois leva a palavra estrela em inglês, star; vamos, que começa por Movi e acaba por Star, Movistar. Pois isso, que perante o seu acosso, decidi “vacilá-los” um pouco.

- Operador de Movistar (Idioma: Espanhol de hispano-américa)
- Eu (Idioma: Português da Galiza ou Galego)

- Hola, buenas tardes.
- Boa tarde.
- Le llamo de Movistar, ¿es usted el propietario de esta línea?
- Para que chamas?
- ¿Que cómo me llamo?
- Que para que chamas?
- Ah! Le llamo para informarle de la oferta de nuestro operador, si se cambia ahora le mantenemos el número y puede disfrutar de nuestras tarifas…
- Nom, nom me interessa.
- ¿No le interesa?
- Nom, estou bem com a minha companhia.
- ¿Usted de que país es?
- Da Galiza.
- ¿Perdón?
- Galiza.
- No lo conozco.
- Nom a conhece? Pois que mágoa, é bem bonita!
- ¿Es bonita? Pues mire, si se cambia ahora puede llamar más barato a su país, tenemos una tarifa especial para llamadas internacionales…
- Nom fai falta, eu já vivo no meu país.
- ¿Cómo?
- Que já vivo no meu país, nom tenho que chamar fora.
- ¿Me podría repetir el nombre de su país para buscarlo en el ordenador?
- Sim ho, Galiza.
- ¿Me lo podría repetir más lentamente?
- Galiza.
- ¿Kalika?
- Nom, Galiza.
- ¿Y eso dónde queda?
- No noroeste da península ibérica.
- ¿Rumanía?
- Nom, é umha Comunidade Autónoma de Espanha.
- ¿Algo así como una provincia independiente?
- Sim, algo parecido.
- ¡Ah! ¡Galicia! Pues mire, tenemos unas ofertas…
[...]
- Nom, olha, nom me interessa, estou cómodo com a minha companhia e nom vou mudar.
- De todos modos le enviaremos un mensaje de texto por si cambia de opinión.
- Fai o que queiras, nom vou mudar de opiniom.
- Muchas gracias por su atención.
- Nada ho! E a ver quando me atendem em galego, que nom che entendo bem quando me falas.
- Buenas tardes a usted también.

Jonathan, no te metas pa lo hondo

Sou tão famoso que já me dedicam canções…

Maria Sangil e Rosa Díez, contra as tentativas de agressão a políticos

Maria Sangil e Rosa D�ez.

Aqui vemos às políticas conservadoras Maria Sangil (Partido Popular del País Vasco, acima à direita) e Rosa Díez (Unión Progreso y Democracia, à esquerda de María Sangil) protestando com berros e injúrias (tentativa de agressão!) ao líder do Partido Nacionalista Vasco, Josu Jon Imaz. Sim, muito antes de que lho fizeram a elas, elas já lho faziam aos políticos que não eram do seu agrado. E a elas não as levaram presas!

 

 

 

Que bonita é a democracia…

Vídeo-resumo do tema “María Sangil”

Visita da María Sangil

Um grupo de pessoas, sem filiação todas numha mesma organização, sindicato ou partido (entre os que não me achava eu), decide ir à conferência da María Sangil na Faculdade de Económicas, para uma vez dentro fazer uma crítica pacífica e construtiva. Não os deixam entrar, mas sim a outra gente que vai com invitações do PP e das Nuevas Generaciones. Obviamente, não o tomam a bem e decidem manifestar-se à entrada da política.

Quando a dirigente do partido direitista entra é recebida com berros e assobios, mas sem tentativa de agressão nenhuma contra ela. Os membros dos corpos de segurança começam a bater nos manifestantes e mesmo sacam armas eléctricas (pode-se fazer isso dentro do recinto da universidade?). Os independentistas radicales, não se deixam avassalar e respondem contra essa violência, dando lugar a uma confrontação, na que segundo os média um polícia foi danado em uma mão (seria ao bater em algum, que golpeou mal…). Acaba tudo e a reacção é desproporcionada:

Mass Média:

- A Nosa Terra: A golpes na universidade
- El País: Un grupo de jóvenes intenta agredir a María San Gil en la universidad de Santiago
- Libertad Digital: Independentistas gallegos, a María San Gil: “Ojalá te mate ETA”
- El Correo Gallego: Un grupo de estudiantes independentistas intenta agredir a Maria San Gil en Santiago
- La Voz de Galicia: Tres escoltas de María San Gil, agredidos en un incidente con jóvenes en Santiago
- El Mundo: Un grupo de independentistas intenta agredir a María San Gil en Santiago de Compostela
- Veinte Minutos: Jóvenes independentistas tratan de agredir a María San Gil en Santiago de Compostela
- ABC: Estudiantes independentistas intentan agredir a María San Gil en Santiago de Compostela
- La Razón: Estudiantes independentistas intentan agredir a María San Gil en Santiago de Compostela
- Público: Jóvenes independentistas gallegos increpan a San Gil en una conferencia en la Universidad
- Telexornal da TVG: Independentistas apupan a María San Gil na Universidade de Santiago

Média alternativos:

- CMI Galiza: Vários jovens agredidos no recebimento a María San Gil na USC

Opiniões pessoais:

- Movemento pola Base: Sobre a protesta contra María San Gil na USC
- O demo me leve: Análise para quem nom sabe analisar
- Las Malas Lenguas: María San Gil o cómo sacar tajada de todo
- Vieiros: Non son independentistas, son imbéciles

O que diz AGIR:

- AGIR intervéu contra a cumplicidade fascista na USC
- Intoxocaçom mediática incentiva ameaças a AGIR
- Novidades: Decana de Económicas ameaça AGIR
- Começa a caça de bruxas na USC

Últimas novas:

- La Voz de Galicia: La Fiscalía ya dispone del atestado policial sobre la agresión a María San Gil
- La Voz de Galicia: La Fiscalía de Santiago aguarda el atestado policial para determinar qué tipo de actuaciones va a emprender
- ABC: Radicales gallegos abren otra campaña de agresiones e insultos a dirigentes del PP

Vídeos da entrada e da saída da María Sangil:

Mirando o chau

MIRANDO O CHAU (Imitación de Béranger)

Dios non atopando
cousa en que entreterse,
farto de estar solo
cavilando sempre
en forxar cadeas,
traballos e pestes;
a razón buscando
i a causa en que pende
que tan poucas almas
polas portas lle entren,
do seu paradiso
deixando os verxeles,
saleu de apaseo
certa mañá quente
do reuma e da gota
por esparexerse.
Como é xa velliño
i o coitado vese
tocante á saúde
moi pouco valente,
cansouse ós dous pasos;
mais com’alí a rentes
topase asento,
sentouse i alegre
por cima das nubes
asomando a frente
i a terra buscando
cos ollos celestes,
-¡Caráspeta! dixo
falando entre dente:
Si dou co ese mundo
que o demo me leve.
Debeu de atopalo,
se o conto non mente,
porque el de alí a pouco
quedou com’ a neve,
cos ollos cravados
que espantan e feren,
nin vulto que iñoro
s’ é de home ou de verme.
Mirouno dispacio
e viu que era un ventre
coas sedas vestido
máis ricas de Oriente.
Nun solio sentado
que envidian os reises
i en capa revolto
de tépedas peles,
ceibando saudabres
arrotos de enchente,
da terra, súa escrava,
recolle os presentes;
e si hai algún louco
que, pobre ou rebelde,
diñeiro non teña
i a darllo se negue,
o vente que, mudo,
falar sabe ás veces,
con sólo que diga:
“¡Pauliña no herexe!”
O herexe é borrado
da lista da xente.
Mirando este monstro,
Dios dixo entre dentes:
-¡Bah, bah!… Si “tus es Petrus”,
que o demo me leve.
Volvend’ autro lado
súa testa solene,
mirou levantarse,
rodeado de plebe
que espera ó verdugo,
del ríndose mentres
o pau, -a cucaña
da festa dos xueces.
A vítima chega:
quizais é un imbécil,
quizais naceu tolo,
¡quizais é inicente!…
Millor que matalo,
(que a morte é un berce
dond’home, gran neno,
descansa pra sempre)
millor que matalo
tal ves conviñese
metelo no fondo
de catro paredes,
ou preso ónha argola
que á terra o suxete
mandalo abrir montes
e furar túneles,
dicíndolle: -“sofre,
traballa e mantente,
i a libertá chora
que ti non quixeches.”
Mais, non; é preciso
que morra o que peque,
i o criminal morre…
i o crime repétese.
Parvo a tal escándalo,
Dios dixo entre dentes:
-Si che esto é xusticia
que o demo me leve.
Suspenso i atóneto,
non lexos moverse
mirou de labregos
un fato misérrime,
de malas patacas
mantidos, con leite,
máis ben que non homes
pantasmas parecen,
decote fozando
na codia terrestre,
toupeiras humanas
que furan as seves,
o sangue das venas
perdendo a torrentes
traballan sin folgos
un chau que n’é deles
traballan… i o fruto
que tras doce meses
de loita recollen
dos eidos que atenden,
metá pró dominio,
metá prós lebreles
do fisco e da curia,
todíño-lo perden,
quedándose ó cabo
de tntos riveses
sin pan prós seus fillos,
nin grau prá semente.
I entanto na aldea
todo esto acontece,
“Leis hai, din os ricos,
que ós probes protexen….”
-¡Que leis, nin que raios!
Dios dixo entre dentes:-
Si valen tres pitos
que o demo me leve.
Non para inda nesto
o que o chau lle ofrece;
que a través mirando
das súas gafas verdes,
viu deitarse méndegos
que se erguen marqueses;
tal clas de escrituras
firmar indixentes,
que ó cabo dun ano
no teñen albergue;
soldados covardes
chegar a ser xefes,
e morrer sin groria
os máis grandes heroes;
pasar por honrados
os que honra non teñen,
por santos os pillos,
por xustos os debles;
subir ós altares
os que a forca deben
i arrastrar carroza
quen debe ter un grillete;
chegar a podrosos
venteiros de aceite,
e comprar o ceo
prestando a intereses.
Vendo esto, Dios dixo
contra do seu chaleque:
-Si che outra vin nunca
que o demo me leve.
Con noxo deixando
tantas cativeces,
inda noutras cousas
parou Dio-las mentes.
Viu malos gobernos
que falsos i alves
co xugo dos pobos
engordan e crecen;
cregos que, feroces
como cans doentes;
cun fusil ó lombo
predican ós fieles;
ricos que, roubando,
as gavetas enchen;
médecos das quintas,
que dan por encrenques
(mediante catro onzas
cando non sete)
mociños, que ó cabo
tocan o pendengue
a seus pais perdendo
co aforro que perde;
home esfameados
emporras mulleres,
espigados nenos
que non saben lere,
i en fin, cantas cousas
que non deben verse,
que Dios arripiado,
i as cruces facéndose,
conecida a causa
de que o inferno medre,
meteuse na groria
decindo entre dentes:
- Si eu fixen tal mundo
que o demo me leve.

Manuel Curros Enriquez

Unicórnio de cenouras que cavalgas os sábados - Só os parvos usam o FOTOLOG

12/02/08

Homem na chuva

Unicórnio de cenouras que cavalgas os sábados

Tenho na minha mao escrever
as palavras mais sublimes.
Tenho na minha boca pronunciar
as palavras mais fermosas.

Mas tu… tu nunca me miras,
tu nunca me escuitas.

Comentários no Livro de Visitas (9)

horroroath dixo em 12/02/08 14:19 …

Está chula la actualización.

barreiro20_tzr dixo em 12/02/08 14:21 …

Oes patrâo, esse da foto é o filho do Manolo o do bombo, que casou eí em Pixeirós?

Pois se é il, mira tu que pelaso ten! Dió lhe dé umha boa mulher que nom lhe colha na cama!!

luciafdzconstenl dixo em 12/02/08 15:46 …

cena este sabado de los del cursillo. avisa a los scouts. y decir cuanto antes ( si es mañana ya mejor q mejor) si podeis ir. aun asi te mande un emilio.leelo

muscarya dixo em 12/02/08 16:04 …

….a min encantame eses versos….

desobedienciagz dixo em 12/02/08 16:04 …

hoje em económicas havia um gajo parecido contigo
http://galiza.indymedia.org/gz/2008/02/14231.shtml

ljsantorum dixo em 12/02/08 17:17 …

como fagas cousiñas tan pequenas niguen vai reparar
tes que mandarlle unha parrafada ben boa ai!!

javimetal_rocks dixo em 12/02/08 18:41 …

amil, carallo,
aínda que sexamos os dous únicos enxendros de Santiago sen paraugas,
non tes por qué poñer unha foto túa ó sair da casa…
a única diferencia debe ser o peiteado… ghe,ghe
unha aperta!

aish_qvidaesta dixo em 12/02/08 19:40 …

coñezo ese poema, coñezo.

;)

bicos nestes días de sol. chuvia non. escoitas?

tam_igle dixo em 13/02/08 07:01 …

^^

MANIFESTO POLA RESISTÊNCIA GALEGA

MANIFESTO POLA RESISTÊNCIA GALEGA

Falarmos de naçom galega significa fundamentalmente termos a vontade e a determinaçom colectiva para fazermos valer o nosso direito a existir como povo, sem ingerências nem dependências, preservando e orgulhando-nos da nossa identidade.

Somos naçom na medida que pelejamos, para sermos o que queremos ser, nem mais nem menos, e alimentamos com factos e nom só com palavras e bons desejos a existência de umha subjectividade colectiva, formada por cidadaos e cidadas livres numha Galiza soberana que constrói geraçom trás geraçom umha urdime e tradiçom de luita.

As cidadás e cidadaos galegos, o povo galego, nom somos um conceito abstracto, um ente metafísico constituído por inspiraçom divina. A identidade nacional forja-se sempre num tempo histórico e num espaço territorial em presença de catalisadores sócio-económicos, políticos e ambientais.

Quando aceitamos com resignaçom que as nossas filhas e os nossos filhos se espanholizem e imbecilizem nas escolas e licéus, quando acatamos resignadamente que se desmantele a nossa economia produtiva e agrária, fazendo-nos mais dependentes; quando aceitamos como umha plaga bíblica que o nosso País se queime todos os anos, se converta numha gigante granja de eucaliptos e moínhos de ferro e periodicamente a nossa riqueza produtiva e ambiental seja arrassada por marés negras, quando aceitamos passivamente que se especule com o chao e grande parte do território se converta num deserto povoacional; quando aceitamos impassivelmente que se expoliem os nossos recursos energéticos; quando aceitamos que as trabalhadoras e trabalhadores galegos, artífices de toda
a riqueza social que desfrutamos, continuem privados da propriedade dos meios de produçom e das decisons político-económicas que se tomam no País; quando aceitamos que boa parte da nossa mocidade trabalhadora fuja à emigraçom; quando aceitamos submiss@s que as intituiçons de poder espanholas nos imponham vassalagens, réguas, pautas e valores, verdades e mentiras? quando aceitamos resignadamente todas estas cousas estamos renunciando a sermos cidadaos livres, povo galego; renunciamos a exercer como naçom.

Nom imos descobrir agora aqui a situaçom actual do nosso País. É sabido por quase todas e todos o paradoxo de que nunca como hoje houvo tanta informaçom e um acesso tam veloz à mesma e, pola contra, nunca tam ameaçada estivo a nossa capacidade volitiva. A normalidade democrática espanhola é um facto histórico que administra a nossa morte como naçom, impedindo que as necessidades se convertam em realidades, frustrando historicamente o desejo e a necessidade de soberania através da retórica, o burocratismo, a legalidade imposta e o happening. Ou se redobram neste tempo de crise nacional prolongada as políticas de resistência a esta indolência, a esta agonia doce, a esta consumiçom quase pracenteira que vive umha parte do nosso Povo ou, como diz o refrám, tarde piamos.

Nom vamos dogmatizar sobre que políticas de resistência som as boas e quais as más. Fazê-lo seria incorrecto e empobreceria o tipo de respostas que exige umha situaçom política e social complexa num processo aberto de libertaçom nacional e social como o nosso. A resistência cultural, a resistência económica, a resistência estritamente política e a resistência ilegal, num sentido amplo, som todas pertinentes e necessárias. Aqueles e aquelas que se encham a boca com condenas, com absolutismos, com dogmatizaçons estéreis em torno aos métodos de luita e as formas de resistência, já for para desprezar as intervençons culturais e sócio-políticas ou para anatemizar as acçons ilegais e/ou de violência política, estám fanando irresponsavelmente as possibilidades de luita e condenando o nosso País ao fatalismo e à frustraçom eterna.

Chegou a hora de que o nacionalismo galego, com todas as suas famílias e subfamílias, grupos e subgrupos, compreenda que nengumha forma de resistência é anuladora das outras. Só desde umha análise dogmática da complexidade social e patrimonializadora da actividade política se pode desejar ver ao nosso povo desarmado material e subjectivamente.

Na Galiza, desde 1974, umha parte do nacionalismo galego compreendeu a necessidade de implementar formas de resistência nacional de carácter ilegal e de violência política ante um marco jurídico-político fechado e dogmático que impossibilita a voz soberana para a nossa naçom. O universalmente proclamado direito de autodeterminaçom dos povos é negado expressamente na constiuiçom espanhola. O Estado espanhol negando à Galiza a decisom sobre o seu próprio futuro nega um dos elementos primários de qualquer relaçom política democrática. E os direitos políticos básicos, a democracia política, nom se esmolam. Conquistam-se.

Nom é possível falar de democracia para Galiza no entanto nom se satisfazerem as mínimas condiçons de liberdades e direitos básicos: as que passam polo reconhecimento explícito da autodeterminaçom e pola plena potestade para erguermos um outro modelo social alicerçado nos interesses e necessidades das maiorias trabalhadoras.

O independentismo galego entendeu sempre esta necessidade de implementar formas de intervençom política ilegal como parte de um universo político e social muito mais amplo. Este independentismo entende que o exercício da violência política em si mesma nom outorga credenciais de nada, nem converte quem a a pratica em mais puro ou mais nacionalista. Ora bem, tampouco podemos deixar de reconhecer que @s militantes nacionalistas que se implicam nesta forma de resistência som também umha referência política importante. Poderíamos dar mil razons para soster esta asseveraçom, mas avonda com reconhecer a enorme importáncia que tem fazer-lhe frente aos demonhos paralisantes num povo treinado desde muito cedo baixo as armas da repressom e a alienaçom na obediência e o
escapismo.

A história da violência política nacionalista na Galiza passou por duas grandes etapas. De 1974 a 1993 e de 1995 até hoje. Estes últimos dez anos, de maneira paralela à edificaçom de um novo processo político, fomos partícipes e testemunhas de novas formas de intervençom, de reformulaçons tácticas e estratégicas e da incorporaçom e concatenaçom por primeira vez na nossa Terra de até três geraçons de combatentes no mesmo processo. É um orgulho poder dizer que a chama independentista, em todas as suas frentes, continua viva, e que sabe rir-se desde a acçom e para a acçom das directrizes de submetimento espanholas e do triste nacionalismo de museu de tantos estrategas da mediocridade e a renúncia.

Desde 1995 assistimos a umha nova resistência galega que utiliza a violência política como umha arma mais de combate no processo de libertaçom nacional e social. Neste tempo instituiçons bancárias, transnacionais, empresas espoliadoras de recuros energéticos, forças de ocupaçom, projectos e empresas vencelhadas à turistificaçom, obras públicas agressivas com a Terra, meios de comunicaçom ao serviço do Estado, partidos políticos espanholistas, empresas escravagistas, imobiliárias? fôrom objecto de algum tipo de castigo popular independentista e pugérom em causa o mito da docilidade galega.

Umha resistência sem nomes, nem siglas, nem postas em cena organolépticas. Umha resistência anónima, como o sofrimento de milhares de galeg@s expropriad@s, emigrad@s, explorad@s e espanholizad@s. Umha resistência que se exprime através das suas acçons e que se dispom a impedir que os verdugos desta Terra dormam tranquilos. A resistência galega actual nom se amolda a formas rígidas impostas por qualquer dogma ideológico ou militança convencional, esforçando-se por descobrir na prática do combate os caminhos que vinculem as necessidades mais sentidas do nosso Povo.

Na nova resistência galega ilegal há lugar para tod@s, para todas as modalidades de intervençom e todas as variáveis organizativas, sempre e quando forem respeitados os interesses e a saúde do povo trabalhador galego. De dia ou de noite, individual ou colectivamente, com meios tecnológicos ou elementos primários, com explicaçons públicas ou sem elas, enquadrad@s em estruturas estáveis ou desde a raiva, o conflito ou os ataques ocasionais, os inimigos da Galiza devem ser fustigados em todo lugar e circunstáncia. Ninguém debe agardar a que o chamem à porta, nem delegar responsabilidades. Se algo demonstrou a nova resistência galega ao longo destes últimos dez anos é que os meios nunca som um impedimento irressolúvel se há vontade de luitar e reservas de imaginaçom
e criatividade.

A nova resistência galega está apreendendo a esquecer os protagonismos, tanto pessoais como organizativos; nom acredita em vacas sagradas e santuários, nem em mitos mortos ou vivos? O relevante nom é quem bate senom em quem se bate. O relevante nom é quem organiza nem o grau de organizaçom, senom o certeiro das acçons e o afortalamento da luita. A resistência galega é já um incipiente fenómeno social, medrando com cada acçom levada a cabo no País, para converter-se num rio fecundo. Assinala ante o Povo os inimigos irreconciliáveis da Galiza e a natureza radical e ilegítima da opressom.

Desde aqui fazemos um chamamento a tod@s @s nacionalistas galeg@s a somar-se à resistência galega com a sua força, imaginaçom e determinaçom.

VIVA A RESISTÊNCIA GALEGA
VIVA GALIZA CEIVE E SOCIALISTA
ANTES MORT@S QUE ESCRAV@S

Sacado de: http://www.midiaindependente.org/eo/red/2005/07/323584.shtml

Opiniom pessoal:

Sempre desde a rejeiçom à violência e ao assassinato, concordo plenamente com este manifesto. Acçom directa sim, mas nom implica em nengum momento matar gente. Gosto da ideia de nom nos agachar sob distintas siglas, simplesmente somos galegos e resistimos perante o contínuo ataque contra a nossa cultura, naçom e língua. Defendamos o nosso, AVANTE A RESISTÊNCIA GALEGA!